Programowanie

WordPress od lat oferuje wbudowany mechanizm cache’owania w postaci Transients API. Mimo że rozwiązanie to istnieje praktycznie od początku nowoczesnego WordPressa, wielu developerów nadal go nie używa lub wykorzystuje jedynie w bardzo podstawowy sposób.

W pewnym momencie wielu developerów dochodzi do miejsca, w którym liczba relacji między obiektami zaczyna gwałtownie rosnąć, zapytania stają się coraz bardziej kosztowne, struktura danych robi się trudna do utrzymania, a kolejne meta fields przestają być wygodnym rozwiązaniem.